Welkom gast Zoeken | Registreer als gebruiker | Inloggen  
http://www.inchristus.nl
Home  |  Verslagen  |  Artikelen  |  Gastenboek  |  ACI Gids  |  Bijbel  |  FAQ  |  Overige
Leden online
 22 gasten
Laatste artikelen
Klein maar fijn
Bij een roddelaar is een geheim niet veilig, wie betrouwbaar is, hult zich in zwijgen.
-- de Bijbel --
God had 16 jaar lang geduld
Auteur:Janice
Geplaatst op:17-03-2008
Gelezen:10967 keer

Als ik nu terug kijk, heeft God behoorlijk wat gedaan in mijn leven vˇˇrdat ik Úcht in Hem ging geloven. Het zat me enorm dwars dat ik zonden deed en ik wist op een gegeven moment niet meer wat ik ermee aan moest. Je kunt het als het ware zien als iemand aan wie je bijvoorbeeld geld schuldig bent en je hebt het nog niet betaalt, dat blijft je dwarszitten.

[ 1    ]
[ Vorige | Volgende ]

Pagina 1 / 1

God had 16 jaar lang geduld

Ik ben als kind (gelukkig) christelijk opgevoed. Ik ging van jongs af aan al met mijn ouders en mijn broers en mijn zus mee naar de kerk. Ik heb een christelijke omgeving, zit op een reformatorische school, al die dingen heb ik van God gekregen (dat zie ik nu pas in). Natuurlijk zitten hier ook wel degelijk nadelen aan, maar daar wil ik het niet over hebben.

God heeft tot vorig jaar juli 16 jaar lang 'Hallo' tegen mij gezegd en Hij kreeg maar geen 'Hallo' van mij terug.

Van mijn lagere schooltijd in samenhang met geloof weet ik eigenlijk erg weinig meer. Daarom ga ik meteen door naar mijn pubertijd. Ik ben iemand geweest die redelijk veel relaties heeft gehad. Maar dat is niet het enige, ik had niet alleen relaties, ik heb ook 'open' relaties gehad. Ik heb veel lichamelijke contacten met jongens gehad toen ik een jaar of 14/15 was. Ik kan nu heel makkelijk de schuld aan die jongens geven natuurlijk, want oké ze waren ouder dan ik dus ze moesten beter weten, ze gebruikten me op 1 of andere manier. Dit heb ik ook tot juli vorig jaar gedaan, maar ik wist ergens natuurlijk ook wel dat ik er zelf voor open stond, ik wilde de schuld alleen op een ander leggen zodat ik zelf vrij uit kon gaan.

Van die niet-open relaties (dit zijn er 8) is er maar 1 geweest waarin het serieus verliep. Ik heb met die jongen 13 maanden gelopen en die relatie heb ik 8 juli vorig jaar verbroken. Het liep al een hele poos niet goed, de liefde kwam van mijn kant niet meer. Dit kwam ook tot uiting op 10 juli vorig jaar. Ik ging met een vriendin naar een 'goede' vriend (die achteraf geen goede vriend was) van ons. En daar kwam die liefdeloosheid tot uiting: mijn maagd-zijn was al verbroken (waar ik veel spijt van heb) door die ene serieuse relatie en nu deed ik er nog een schepje bovenop, ik gaf mijn hele lichaam ook nog eens aan die 'goede' vriend. Hoe ver kun je wel niet gaan, ook al weet je dat het fout is wat je doet?

Ik heb die hele zomer eigenlijk niet meer normaal kunnen leven zonder dat die gedachte telkens weer in mij op kwam 'het is niet goed wat jij hebt gedaan, het is niet goed wat jij hebt gedaan'. Ik wist me op een gegeven moment geen raad meer, ik voelde me schuldig en niemand kon me hier vanaf helpen, geen gesprek, geen uitje naar een vakantieland, geen goede vriendin, niks en niemand.

Totdat God voor de zoveelste keer weer 'Hallo' tegen me zei. Vanaf dat moment heb ik 'Hallo' terug kunnen zeggen, God was de enige die mij in mijn zonden en gebreken kon helpen. Door hem heb ik vergeving voor ál mijn zonden en niet alleen voor het 'Gij zult niet echtbreken'. Alleen God heeft bij mij door dit gebod mijn zwakke plek laten zien en daar hoef ík helemaal niet trots op te zijn, ik kan alleen God danken dat Hij mij die zwakke plek heeft laten zien.

Vanaf dat moment heb ik 'Nee' kunnen zeggen tegen de jongens die (opnieuw) naar mij toekwamen, hoe moeilijk dit soms wel niet was. En dat 'Nee' zeggen was niet alleen daar in, het 'Nee' zeggen kwam ook naar voren in de rest van mijn leven, ik wilde een heleboel dingen plotseling niet meer. Mijn verlangen ging uit naar de Levende God, ik wilde vanaf dat moment muziek waarin God werd geprezen, ik wilde boeken waarin getuigenissen stonden, ik wilde de wonderen van God zien en voelen. Op dit laatste wil ik nog even doorgaan.

Mijn broer gaat naar de christengemeente 'Doorbrekers' in Barneveld. Aangezien mijn familie thuis hoort in de gereformeerde gezindte en dus ook die tradities en gedachten meegenomen hebben, hebben wij hierover thuis behoorlijk wat discussies gehad en hebben wij die nu nog. Mijn verlangen naar God was zo groot dat ik soms wel 3 keer op een zondag naar God's huis ging (2 keer naar de PKN-gemeente waar ik vanaf mijn jeugd heen ga, en 1 keer naar Doorbrekers).

Ik ben nu 3 keer bij Doorbrekers geweest en het wordt me vanaf de laatste keer dat ik daar geweest ben verboden door mijn ouders. Ik heb het hier ontzettend moeilijk mee omdat de laatste keer dat ik daar geweest ben, was pastor Edgar Holder daar en daar was ook een genezingsdienst na de tijd. Ik ben toen samen met mijn broer naar voren gegaan om te kijken wat daar gebeurde. Ik heb mij op dat moment zo laten leiden door God dat ik wilde bidden, ik wilde bidden en ik wist niet eens waarvoor op dat moment. Ik heb ook gebeden en ik viel op de grond. In die tijd dat ik op de grond daar heb gelegen heb ik werkelijk God's kracht in mij gevoeld, Hij werkte op dat moment volop in mij. 

Nadat ik gebeden heb, ben ik naar Edgar Holder gegaan, want ik geloof(de) werkelijk dat God mij van mijn rugklachten kon/kan genezen (ik heb een scoliose en een paar wervels in mijn rug die niet goed gesloten zijn, en daar had/heb ik veel last van (gehad)). Hij heeft met mij gebeden en ik heb op dat moment ook de kwade geesten in mij gevoeld. Die hele avond had ik een warme gloed onderin mijn rug en ik had die hele avond geen last van mijn rug. Vanaf dat moment heb ik gevoeld dat God ook een lichamelijke pijn van mij afgenomen heeft en de pijn is dan niet helemaal weg, maar God heeft een deel van mijn lichamelijke pijn van mij afgenomen.

Diezelfde avond heb ik daar gezien en meegemaakt dat een demon uit een vrouw werd uitgedreven. Een hele normale vrouw die naar voren kwam om te bidden, en daar kon Satan niet tegen, hij moest tevoorschijn komen en hij moest wijken voor God. Dit heeft mij erg aangegrepen, maar ook zeker mijn geloof nóg meer versterkt! God is machtiger dan wie dan ook, Satan zal voor Hem moeten wijken.

Nu snapt u/jij waarschijnlijk ook wel waarom het voor mij zo moeilijk is dat het mij verboden wordt dat ik daar heen ga. Ik heb daar wérkelijk God's kracht en God's liefde gevoeld en dat wordt je dan ontnomen. Natuurlijk niet helemaal, maar op die plek heeft God bij mij een zichtbaar en voelbaar wonder verricht en de waarheid van dat wonder wordt mij door mijn ouders ontdoken, en dat terwijl ik zeker weet dat zij ook kinderen van God zijn. Dat is moeilijk om mee te leven en ook daar is God voor, bij Hem lig ik al mijn zorgen en noden neer, Hij is mijn Hulp, mijn Sterkte en mijn Redder in voorspoed en in tegenspoed.

Met dit hele achterliggende verhaal wil ik absoluut niet zeggen dat het gebod 'Gij zult niet echtbreken' belangrijker is dan alle andere geboden. Ik heb alle andere geboden net zo goed overtreden, alleen was dit het gebod waarmee ik niet meer verder kon leven, dit was het gebod waarbij mijn leven werd stilgezet. En nu woon ik in een dorp waar ontzettend veel geroddeld wordt, ook over mijn leven toen ik 14/15 was, maar ík heb Eén Troost en dat is mijn God, mijn Verlosser.

Pagina 1 / 1

[ 1    ]
[ Vorige | Volgende ]

(c) 1997 - 2017 Algemeen Christelijke Informatie
Niets van deze website mag worden gekopieerd zonder voorafgaande toestemming van ACI.