Welkom gast Zoeken | Registreer als gebruiker | Inloggen  
http://www.inchristus.nl
Home  |  Verslagen  |  Artikelen  |  Gastenboek  |  ACI Gids  |  Bijbel  |  FAQ  |  Overige
Leden online
 22 gasten
Laatste artikelen
Klein maar fijn
Rijkdom helpt je niet op de dag dat God straft, rechtvaardigheid redt van de dood
-- de Bijbel --
Moadim - de vastgestelde tijden
Auteur:Suzan Nikirk
Geplaatst op:09-12-2007
Gelezen:7812 keer

God ontwierp en maakte Zijn Goddelijke kalender op de vierde dag van de schepping. Zijn doel daarbij was ons te onderwijzen aangaande Zijn verlossingsplan door Jezus (Yeshua), de Messias. Gods kalender is gebaseerd op de maan, de maantijden. Wij hebben een Babylonische kalender die gebaseerd is op de zonnetijd, maar Gods kalender is niet veranderd want God is altijd dezelfde.

[ 1   2   3    ]
[ Vorige | Volgende ]

Pagina 1 / 3

Moadim - de vastgestelde tijden

God ontwierp en maakte Zijn Goddelijke kalender op de vierde dag van de schepping. Zijn doel daarbij was ons te onderwijzen aangaande Zijn verlossingsplan door Jezus (Yeshua), de Messias. “En God zeide: Dat er lichten zijn aan het uitspansel des hemels om scheiding te maken tussen de dag en de nacht, en dat zij dienen tot aanwijzing zowel van vaste tijden als van dagen en jaren;”. (Genesis 1:14) Gods kalender is gebaseerd op de maan, de maantijden. Wij hebben een Babylonische kalender die gebaseerd is op de zonnetijd, maar Gods kalender is niet veranderd want God is dezelfde, gisteren, heden en tot in de eeuwigheid.

Een sleutelwoord uit Genesis 1:14 is vaste tijden. Dit woord is eeuwenlang niet juist uitgelegd. Aan de wortel van het woord vaste tijden ligt het hebreeuwse woord ‘moade of moadim’, wat ‘een vastgestelde tijd, een festival’ betekent. De Hebrew Stone’s Edition Tanach (O.T.) vertaalt Genesis 1:14 als volgt: “…en zij zullen dienen als tekenen en voor festivals en voor dagen en jaren”. Psalm 104:9 zegt: “Hij heeft de maan gemaakt voor de vaste tijden”. Het woord vaste tijden betekent ook hier weer ‘moadim of festivals’. We kunnen dus zeggen dat God de maan heeft gemaakt om de vastgestelde tijden en festivals aan te duiden. Vroeger keken de apostelen en profeten naar de maan om te zien welke tijd van de maand het was. De nieuwe maan duidde het begin van een nieuwe maand aan en de volle maan het midden van de maand. Dit was de oude en door God geïnspireerde methode voor het tellen van de maanden.

Verbondstekenen
We dienen ons te realiseren dat deze ‘moadim, vastgestelde tijden’, werden vastgesteld voor dat er nog maar enig levend wezen geschapen was. God had reeds een agenda gemaakt met vaste afspraken waarop Zijn kinderen Hem konden ontmoeten. God vergist zich niet en Hij verandert ook niet. De Amplified Bible vertaalt Genesis 1:14 met: “laten het (deze lichten) tekenen zijn van en herinneringen aan Gods voorzienigheid”. Voorzienigheid wijst op een teken van Gods verbond. Deze vastgestelde tijden zijn tekenen van Gods overeenkomst met ons, dat Hij onze God is en dat wij Zijn volk zijn.

In het boek Hosea staat: “Mijn volk gaat te gronde door het gebrek aan kennis”. Er ligt al eeuwenlang een sluier over de Kerk, waardoor men in onwetendheid verkeert aangaande Gods kalender. Dit heeft mede de scheiding tussen christen en jood in stand gehouden en ook leek het christendom hierdoor op een nieuwe religie met nieuwe feestdagen. De zonnekalender (Juliaans/Gregoriaans) en de heidens geïnspireerde feestdagen kwamen nu in de plaats van Gods kalender en Zijn feestdagen. Vele heidense feestdagen zijn afkomstig uit de Romeinse Kerk en opnieuw was ook hier weer de reden dat men de Kerk en zijn volgelingen wilde afscheiden van het joodse volk.

De feesten des Heren
Zoals in het verslag "De gemeente en het Joodse volk" al naar voren werd gebracht, staat er in Handelingen 3:21 dat de hemelen de Messias moesten opnemen tot de tijden van de wederoprichting aller dingen, waarvan God gesproken heeft bij monde van zijn heilige profeten, van oudsher. Een van de dingen die de Heilige Geest weer wil oprichten in de Kerk zijn de festivals des Heren. De meeste bijbels vertalen het woord festivals met feesten. “De Here sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten en zeg tot hen: De feesttijden des Heren, die gij zult uitroepen als heilige samenkomsten zijn mijn feesttijden. Dit zijn de feesttijden des Heren, heilige samenkomsten, die gij uitroepen zult op de daarvoor bepaalde tijd.” (Leviticus 23:1-2, Leviticus 4)

Waar we vooral op moeten letten is het feit dat deze feesten geen joodse feestdagen worden genoemd. God noemt ze ‘Mijn feesten’, de feesten des Heren. Ook hier is de hebreeuwse betekenis van het woord ‘de daarvoor bepaalde tijd’ weer ‘moadim of festivals’. Deze vastgestelde tijden, moadim, zijn er voor alle volgelingen van de God van Abraham, Isaak en Jakob, zowel voor de natuurlijke takken als voor de geënte. (Romeinen 11)
Deze vastgestelde tijden en feesten werden aan Israël gegeven met de opdracht om ze voor altijd in alle geslachten te vieren. (Exodus 12:14, Exodus 17; Leviticus 23)

Toen de kinderen van Israël uit Egypte trokken waren er vele heidenen die met hun meetrokken. Zij werden vreemdelingen of bijwoners genoemd en ook zij vierden de feesten en hielden zich aan de vastgestelde tijden. Als een gelovige uit de volken deze feesten onderhoudt dan gehoorzaamt hij niet alleen Gods geboden maar oefent ook zijn recht op burgerschap uit. (Efeziers 2:19) Als u meer gaat leren over deze feesten zult u Gods wegen en Zijn verbond beter leren kennen. Vergeet niet dat een verbond een overeenkomst is tussen twee entiteiten; daarom ligt er in elk feest een belofte van God waarmee Hij Zijn verbond met ons bevestigt. Als wij niet op de hoogte zijn van de feesten of ze niet begrijpen dan hebben we ook geen weet van de belofte die God ons heeft gegeven.

Gods agenda
De meeste van ons hebben een druk leven en we dragen agenda’s bij ons, zodat we onze gemaakte afspraken niet vergeten. In zekere zin heeft God ook een agenda in de hemel, waarin Hij speciale tijden heeft vastgesteld van heilige samenkomsten met ons in gezalfde lofprijs, aanbidding en ontmoeting met Hem. Op die speciale vastgestelde tijden zal Hij Zich ook in het bijzonder aan ons openbaren. Natuurlijk wil God ons elke dag ontmoeten en als wij tijd nemen voor Hem is Hij er ook altijd. Maar er wacht een bijzondere zegen voor Zijn kinderen wanneer ze Hem op die tijden en vieringen ontmoeten, die Hij voor altijd heeft vastgelegd in Zijn Woord.

In Leviticus 23 noemt God de vastgestelde tijd van de wekelijkse sabbat, evenals de 7 feesten des Heren die men in een jaar diende te vieren. Elk feest verwijst naar Jezus (Yeshua), het verleden, heden en de toekomst en is een beeld van het verlossende werk in ons leven. De 7 feesten worden in twee verschillende seizoenen gevierd. Deze seizoenen komen overeen met de seizoenen in de landbouw. In Israël heeft men een regentijd in de lente (vroege regen) en een in de herfst (late regen). Deze deling verwijst naar de twee verschijningen van de Messias op aarde: “Dan komt Hij tot ons als de regen, als de late en de vroege regen, die het land besproeit.” (King James vertaling van Hosea 6:3)

De lente- en herfstfeesten
De vier lentefeesten zijn: het Paasfeest (Pesach), het Feest der ongezuurde broden (Matsot), het feest der Eerstelingen (Bikkurim) en het Wekenfeest (Sjawoeot), ook Pinksterfeest genoemd. Het werk van de Messias bij Zijn eerste komst wordt het meest gezien in deze lentefeesten in relatie tot de vroege regen.

De drie herstfeesten zijn: de dag van het Bazuingeschal (Yom Teruah), wat bekend staat als Nieuwjaarsdag (Rosh Hashana), de dag der Verzoening (Yom Kippur) en het Loofhuttenfeest (Soekot). Deze herstfeesten vallen in de zevende maand, Tisjrie, waarin ook de late regen valt en inhoudelijk openbaren ze meer over de tweede komst van de Messias.

Volgens de Talmoed waren er twee opvattingen gangbaar onder de rabbijnen aangaande de komst van de Messias. De ene opvatting was dat Israël verlost zou worden in de maand Tisjrie; de andere was dat ze in de maand Niesan uit Egypte werden bevrijd en dus ook in deze maand verlost zouden worden. (Niesan is de eerste maand waarin het lentefeest van Pesach wordt gevierd) God gaf deze vastgestelde tijden en feesten aan de kinderen van Israël om hen voor te bereiden, zodat ze de Messias bij Zijn komst zouden herkennen. We weten allemaal dat het overgrote deel van het joodse volk Hem nog niet herkend heeft.
Jezus (Yeshua) zei: “Gij zult de waarheid verstaan en de waarheid zal u vrijmaken”. In Matteus 24 vragen de discipelen Hem: “…en wat is het teken van uw komst?” Hij vertelt hun in vers 36: “Doch van die dag en van die ure weet niemand..” In Deuteronomium 29:29 staat er: “De verborgen dingen zijn voor de Here, onze God, maar de geopenbaarde zijn voor ons en onze kinderen voor altijd…” Paulus schrijft in 1 Tessalonicenzen 5:1 “Maar over de tijden en gelegenheden broeders, is het niet nodig, dat u geschreven wordt:”. De gelovigen uit de volken van de eerste eeuw onderhielden de sabbat, de feesten en bezochten synagogen, daarom wisten ze wat de profetische betekenis was. Vandaag echter verkeert het grootste deel van de kerk in onwetendheid aangaande deze dingen.

Verkeerde interpretaties
Ik ben er zeker van dat velen van u nu zullen denken: maar Paulus schreef toch dat het niet langer nodig was om de vastgestelde tijden en feesten en de wet te houden. Dit is een enorme studie op zich en ik moedig u aan om dit te onderzoeken. In mijn onderzoek kwam naar voor dat Paulus zich hield aan de feesten en de vastgestelde tijden. Veel van zijn geschriften heeft men verkeerd geïnterpreteerd vanwege de verkeerde vertaling van de woorden. Zo verwijst het woord ‘wet’ in het Nieuwe Testament bijvoorbeeld naar wetticisme, wat veroorzaakt werd door de toegevoegde rabbijnse wetten en niet naar Gods eigen wetten in het Oude Testament. Dit misverstand heeft christenen doen denken dat het Oude Testament met zijn wetten verouderd is.

In de brieven aan de Galaten en de Kolossenzen werd het vaak zo geïnterpreteerd dat de apostel Paulus de gelovigen die de feesten hielden, veroordeelde. Dat is echter niet zo; wat hij in feite zei was dat de feesten tot de Messias leidden. Ik zeg niet dat het houden van de vastgestelde tijden en feesten een voorwaarde is voor de behoudenis; maar gelovigen denken, door wat de Kerk hun heeft geleerd, dat zij de vastgestelde tijden en feesten niet meer hoeven te houden. De natuur van de mens is toch: ‘als het niet moet doe ik het niet’.

De vastgestelde tijden en de feesten des Heren hebben alle gelovigen die Hem tot de Heer van hun leven hebben gemaakt heel wat te leren, ze brengen een nieuwe diepte en volheid in de relatie met Hem. In elk feest en op elke vastgestelde tijd in Gods kalender vinden we Jezus (Yeshua) die, Zelf een Jood zijnde, al Gods vastgestelde tijden en feesten onderhield. Zouden ook wij er dan niet naar moeten verlangen die feesten te vieren die onze Heer vierde?

Ruth
In "de gemeente en het Joodse volk", zagen we hoe een niet-joodse vrouw, Ruth, zich verbond aan haar joodse schoonmoeder Naomi en aan de God van Abraham, Isaak en Jakob. Profetisch gezien was dit een voorafschaduwing van het type Kerk en gelovige die zich verbindt aan Israël en het joodse volk. Toen Ruth zich aan Naomi verbond stonden alle vastgestelde tijden en feesten van de Heer reeds vast. Wanneer Ruth zegt: “Uw volk is mijn volk en waar gij zult heengaan, zal ik heengaan, waar gij zult sterven zal ik sterven”, hield dat ook in dat zij deze zou onderhouden.

Wat Ruth eigenlijk zei was dat zij de wegen en wetten van het volk Israël tot de hare maakte. Uit deze gehoorzaamheid kwam het geslacht voort dat de Messias voortbracht. Nog een manier waarop de echte Ruth’s van vandaag hun liefde, toewijding en trouw aan de God van Israël en het joodse volk kunnen tonen is door zich met hen te verenigen in het houden van de feesten. Stelt u zich eens voor wat voor impact het zou maken op het joodse volk als de Kerk wereldwijd de feesten en vastgestelde tijden zou gaan onderhouden. Dat zou de joden jaloers maken (Romeinen 11:11); het zou hen terugtrekken tot hun God, wat tot het uiteindelijke herstel van Israël zou voeren en dat op zijn beurt zal de terugkomst van de Heer inluiden.

De laatste vraag die een rabbi stelt aan iemand die zich tot het judaïsme wil bekeren is: “Verbindt u uw persoonlijke bestemming aan de bestemming van het joodse volk?” Ik zeg niet dat u zich tot het judaïsme moet bekeren, maar wel vraag ik u om uw hart te doorvorsen. We kunnen wel zeggen dat we van het joodse volk houden, maar is hun God onze God? Zijn we bereidwillig om te leren over Gods vastgestelde tijden en feesten, of zitten we vast in ons traditioneel denken? Deze vraag leg ik bij u neer, verbindt u uw persoonlijke bestemming aan de bestemming van de God van Abraham, Isaak, Jakob en het joodse volk en aan Gods wegen?

Pagina 1 / 3

[ 1   2   3    ]
[ Vorige | Volgende ]

(c) 1997 - 2017 Algemeen Christelijke Informatie
Niets van deze website mag worden gekopieerd zonder voorafgaande toestemming van ACI.