Moadim - de vastgestelde tijden

God ontwierp en maakte Zijn Goddelijke kalender op de vierde dag van de schepping. Zijn doel daarbij was ons te onderwijzen aangaande Zijn verlossingsplan door Jezus (Yeshua), de Messias. “En God zeide: Dat er lichten zijn aan het uitspansel des hemels om scheiding te maken tussen de dag en de nacht, en dat zij dienen tot aanwijzing zowel van vaste tijden als van dagen en jaren;”. (Genesis 1:14) Gods kalender is gebaseerd op de maan, de maantijden. Wij hebben een Babylonische kalender die gebaseerd is op de zonnetijd, maar Gods kalender is niet veranderd want God is dezelfde, gisteren, heden en tot in de eeuwigheid.

Een sleutelwoord uit Genesis 1:14 is vaste tijden. Dit woord is eeuwenlang niet juist uitgelegd. Aan de wortel van het woord vaste tijden ligt het hebreeuwse woord ‘moade of moadim’, wat ‘een vastgestelde tijd, een festival’ betekent. De Hebrew Stone’s Edition Tanach (O.T.) vertaalt Genesis 1:14 als volgt: “…en zij zullen dienen als tekenen en voor festivals en voor dagen en jaren”. Psalm 104:9 zegt: “Hij heeft de maan gemaakt voor de vaste tijden”. Het woord vaste tijden betekent ook hier weer ‘moadim of festivals’. We kunnen dus zeggen dat God de maan heeft gemaakt om de vastgestelde tijden en festivals aan te duiden. Vroeger keken de apostelen en profeten naar de maan om te zien welke tijd van de maand het was. De nieuwe maan duidde het begin van een nieuwe maand aan en de volle maan het midden van de maand. Dit was de oude en door God geïnspireerde methode voor het tellen van de maanden.

Verbondstekenen
We dienen ons te realiseren dat deze ‘moadim, vastgestelde tijden’, werden vastgesteld voor dat er nog maar enig levend wezen geschapen was. God had reeds een agenda gemaakt met vaste afspraken waarop Zijn kinderen Hem konden ontmoeten. God vergist zich niet en Hij verandert ook niet. De Amplified Bible vertaalt Genesis 1:14 met: “laten het (deze lichten) tekenen zijn van en herinneringen aan Gods voorzienigheid”. Voorzienigheid wijst op een teken van Gods verbond. Deze vastgestelde tijden zijn tekenen van Gods overeenkomst met ons, dat Hij onze God is en dat wij Zijn volk zijn.

In het boek Hosea staat: “Mijn volk gaat te gronde door het gebrek aan kennis”. Er ligt al eeuwenlang een sluier over de Kerk, waardoor men in onwetendheid verkeert aangaande Gods kalender. Dit heeft mede de scheiding tussen christen en jood in stand gehouden en ook leek het christendom hierdoor op een nieuwe religie met nieuwe feestdagen. De zonnekalender (Juliaans/Gregoriaans) en de heidens geïnspireerde feestdagen kwamen nu in de plaats van Gods kalender en Zijn feestdagen. Vele heidense feestdagen zijn afkomstig uit de Romeinse Kerk en opnieuw was ook hier weer de reden dat men de Kerk en zijn volgelingen wilde afscheiden van het joodse volk.

De feesten des Heren
Zoals in het verslag "De gemeente en het Joodse volk" al naar voren werd gebracht, staat er in Handelingen 3:21 dat de hemelen de Messias moesten opnemen tot de tijden van de wederoprichting aller dingen, waarvan God gesproken heeft bij monde van zijn heilige profeten, van oudsher. Een van de dingen die de Heilige Geest weer wil oprichten in de Kerk zijn de festivals des Heren. De meeste bijbels vertalen het woord festivals met feesten. “De Here sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten en zeg tot hen: De feesttijden des Heren, die gij zult uitroepen als heilige samenkomsten zijn mijn feesttijden. Dit zijn de feesttijden des Heren, heilige samenkomsten, die gij uitroepen zult op de daarvoor bepaalde tijd.” (Leviticus 23:1-2, Leviticus 4)

Waar we vooral op moeten letten is het feit dat deze feesten geen joodse feestdagen worden genoemd. God noemt ze ‘Mijn feesten’, de feesten des Heren. Ook hier is de hebreeuwse betekenis van het woord ‘de daarvoor bepaalde tijd’ weer ‘moadim of festivals’. Deze vastgestelde tijden, moadim, zijn er voor alle volgelingen van de God van Abraham, Isaak en Jakob, zowel voor de natuurlijke takken als voor de geënte. (Romeinen 11)
Deze vastgestelde tijden en feesten werden aan Israël gegeven met de opdracht om ze voor altijd in alle geslachten te vieren. (Exodus 12:14, Exodus 17; Leviticus 23)

Toen de kinderen van Israël uit Egypte trokken waren er vele heidenen die met hun meetrokken. Zij werden vreemdelingen of bijwoners genoemd en ook zij vierden de feesten en hielden zich aan de vastgestelde tijden. Als een gelovige uit de volken deze feesten onderhoudt dan gehoorzaamt hij niet alleen Gods geboden maar oefent ook zijn recht op burgerschap uit. (Efeziers 2:19) Als u meer gaat leren over deze feesten zult u Gods wegen en Zijn verbond beter leren kennen. Vergeet niet dat een verbond een overeenkomst is tussen twee entiteiten; daarom ligt er in elk feest een belofte van God waarmee Hij Zijn verbond met ons bevestigt. Als wij niet op de hoogte zijn van de feesten of ze niet begrijpen dan hebben we ook geen weet van de belofte die God ons heeft gegeven.

Gods agenda
De meeste van ons hebben een druk leven en we dragen agenda’s bij ons, zodat we onze gemaakte afspraken niet vergeten. In zekere zin heeft God ook een agenda in de hemel, waarin Hij speciale tijden heeft vastgesteld van heilige samenkomsten met ons in gezalfde lofprijs, aanbidding en ontmoeting met Hem. Op die speciale vastgestelde tijden zal Hij Zich ook in het bijzonder aan ons openbaren. Natuurlijk wil God ons elke dag ontmoeten en als wij tijd nemen voor Hem is Hij er ook altijd. Maar er wacht een bijzondere zegen voor Zijn kinderen wanneer ze Hem op die tijden en vieringen ontmoeten, die Hij voor altijd heeft vastgelegd in Zijn Woord.

In Leviticus 23 noemt God de vastgestelde tijd van de wekelijkse sabbat, evenals de 7 feesten des Heren die men in een jaar diende te vieren. Elk feest verwijst naar Jezus (Yeshua), het verleden, heden en de toekomst en is een beeld van het verlossende werk in ons leven. De 7 feesten worden in twee verschillende seizoenen gevierd. Deze seizoenen komen overeen met de seizoenen in de landbouw. In Israël heeft men een regentijd in de lente (vroege regen) en een in de herfst (late regen). Deze deling verwijst naar de twee verschijningen van de Messias op aarde: “Dan komt Hij tot ons als de regen, als de late en de vroege regen, die het land besproeit.” (King James vertaling van Hosea 6:3)

De lente- en herfstfeesten
De vier lentefeesten zijn: het Paasfeest (Pesach), het Feest der ongezuurde broden (Matsot), het feest der Eerstelingen (Bikkurim) en het Wekenfeest (Sjawoeot), ook Pinksterfeest genoemd. Het werk van de Messias bij Zijn eerste komst wordt het meest gezien in deze lentefeesten in relatie tot de vroege regen.

De drie herstfeesten zijn: de dag van het Bazuingeschal (Yom Teruah), wat bekend staat als Nieuwjaarsdag (Rosh Hashana), de dag der Verzoening (Yom Kippur) en het Loofhuttenfeest (Soekot). Deze herstfeesten vallen in de zevende maand, Tisjrie, waarin ook de late regen valt en inhoudelijk openbaren ze meer over de tweede komst van de Messias.

Volgens de Talmoed waren er twee opvattingen gangbaar onder de rabbijnen aangaande de komst van de Messias. De ene opvatting was dat Israël verlost zou worden in de maand Tisjrie; de andere was dat ze in de maand Niesan uit Egypte werden bevrijd en dus ook in deze maand verlost zouden worden. (Niesan is de eerste maand waarin het lentefeest van Pesach wordt gevierd) God gaf deze vastgestelde tijden en feesten aan de kinderen van Israël om hen voor te bereiden, zodat ze de Messias bij Zijn komst zouden herkennen. We weten allemaal dat het overgrote deel van het joodse volk Hem nog niet herkend heeft.
Jezus (Yeshua) zei: “Gij zult de waarheid verstaan en de waarheid zal u vrijmaken”. In Matteus 24 vragen de discipelen Hem: “…en wat is het teken van uw komst?” Hij vertelt hun in vers 36: “Doch van die dag en van die ure weet niemand..” In Deuteronomium 29:29 staat er: “De verborgen dingen zijn voor de Here, onze God, maar de geopenbaarde zijn voor ons en onze kinderen voor altijd…” Paulus schrijft in 1 Tessalonicenzen 5:1 “Maar over de tijden en gelegenheden broeders, is het niet nodig, dat u geschreven wordt:”. De gelovigen uit de volken van de eerste eeuw onderhielden de sabbat, de feesten en bezochten synagogen, daarom wisten ze wat de profetische betekenis was. Vandaag echter verkeert het grootste deel van de kerk in onwetendheid aangaande deze dingen.

Verkeerde interpretaties
Ik ben er zeker van dat velen van u nu zullen denken: maar Paulus schreef toch dat het niet langer nodig was om de vastgestelde tijden en feesten en de wet te houden. Dit is een enorme studie op zich en ik moedig u aan om dit te onderzoeken. In mijn onderzoek kwam naar voor dat Paulus zich hield aan de feesten en de vastgestelde tijden. Veel van zijn geschriften heeft men verkeerd geïnterpreteerd vanwege de verkeerde vertaling van de woorden. Zo verwijst het woord ‘wet’ in het Nieuwe Testament bijvoorbeeld naar wetticisme, wat veroorzaakt werd door de toegevoegde rabbijnse wetten en niet naar Gods eigen wetten in het Oude Testament. Dit misverstand heeft christenen doen denken dat het Oude Testament met zijn wetten verouderd is.

In de brieven aan de Galaten en de Kolossenzen werd het vaak zo geïnterpreteerd dat de apostel Paulus de gelovigen die de feesten hielden, veroordeelde. Dat is echter niet zo; wat hij in feite zei was dat de feesten tot de Messias leidden. Ik zeg niet dat het houden van de vastgestelde tijden en feesten een voorwaarde is voor de behoudenis; maar gelovigen denken, door wat de Kerk hun heeft geleerd, dat zij de vastgestelde tijden en feesten niet meer hoeven te houden. De natuur van de mens is toch: ‘als het niet moet doe ik het niet’.

De vastgestelde tijden en de feesten des Heren hebben alle gelovigen die Hem tot de Heer van hun leven hebben gemaakt heel wat te leren, ze brengen een nieuwe diepte en volheid in de relatie met Hem. In elk feest en op elke vastgestelde tijd in Gods kalender vinden we Jezus (Yeshua) die, Zelf een Jood zijnde, al Gods vastgestelde tijden en feesten onderhield. Zouden ook wij er dan niet naar moeten verlangen die feesten te vieren die onze Heer vierde?

Ruth
In "de gemeente en het Joodse volk", zagen we hoe een niet-joodse vrouw, Ruth, zich verbond aan haar joodse schoonmoeder Naomi en aan de God van Abraham, Isaak en Jakob. Profetisch gezien was dit een voorafschaduwing van het type Kerk en gelovige die zich verbindt aan Israël en het joodse volk. Toen Ruth zich aan Naomi verbond stonden alle vastgestelde tijden en feesten van de Heer reeds vast. Wanneer Ruth zegt: “Uw volk is mijn volk en waar gij zult heengaan, zal ik heengaan, waar gij zult sterven zal ik sterven”, hield dat ook in dat zij deze zou onderhouden.

Wat Ruth eigenlijk zei was dat zij de wegen en wetten van het volk Israël tot de hare maakte. Uit deze gehoorzaamheid kwam het geslacht voort dat de Messias voortbracht. Nog een manier waarop de echte Ruth’s van vandaag hun liefde, toewijding en trouw aan de God van Israël en het joodse volk kunnen tonen is door zich met hen te verenigen in het houden van de feesten. Stelt u zich eens voor wat voor impact het zou maken op het joodse volk als de Kerk wereldwijd de feesten en vastgestelde tijden zou gaan onderhouden. Dat zou de joden jaloers maken (Romeinen 11:11); het zou hen terugtrekken tot hun God, wat tot het uiteindelijke herstel van Israël zou voeren en dat op zijn beurt zal de terugkomst van de Heer inluiden.

De laatste vraag die een rabbi stelt aan iemand die zich tot het judaïsme wil bekeren is: “Verbindt u uw persoonlijke bestemming aan de bestemming van het joodse volk?” Ik zeg niet dat u zich tot het judaïsme moet bekeren, maar wel vraag ik u om uw hart te doorvorsen. We kunnen wel zeggen dat we van het joodse volk houden, maar is hun God onze God? Zijn we bereidwillig om te leren over Gods vastgestelde tijden en feesten, of zitten we vast in ons traditioneel denken? Deze vraag leg ik bij u neer, verbindt u uw persoonlijke bestemming aan de bestemming van de God van Abraham, Isaak, Jakob en het joodse volk en aan Gods wegen?

De lentefeesten

We leven in een bijzonder profetische tijd, waarin bijbelse profetie zich voor onze ogen ontvouwt. Gods verlossingsplan door Jezus/Yeshua, de Messias, loopt als een rode draad door heel de Schrift, van Genesis tot Openbaring. Een gebied van grote betekenis, waarover de kerk nog weinig openbaring heeft, zijn de Feesten van de Heer. Er zijn er zeven en elk daarvan wijst naar Jezus/Yeshua, verleden, heden en toekomst. God heeft voor al Zijn kinderen bepaalde feesten ingesteld. (Genesis 1:14; Psalmen 104:19; Leviticus 23). Hij heeft Zijn kalender niet veranderd noch opgeheven en die kalender is nog steeds in een proces van vervuld worden door Jezus/Yeshua. Er ligt echt een sluier over de verborgen informatie in de Feesten en de Geest van God wil hierover openbaring geven aan de Kerk, zodat er nog meer kracht van God zal vrijkomen. In dit hoofdstuk zal ik een korte inhoud geven van de vier lentefeesten: Pesach, het feest der ongezuurde broden (Matsot), het feest der eerstelingen (Bikkurim) en het wekenfeest (Sjawoeot) of Pinksteren. (Leviticus 23:4-22)

Toen God Zijn geestelijke kalender instelde zei Hij dat de maand Niesan “de eerste der maanden” zou zijn. (Exodus 12:2) Op die tijd verloste God Israël, Zijn “eerstgeboren zoon” (Exodus 4:22), opdat hij Hem zou kunnen gaan dienen. Het oudste van de feesten van de Heer is Pesach of Pasen. Dit werd voor het eerst gevierd op de 14de - 15de Niesan, op de avond voordat de Israëlieten Egypte verlieten en op weg gingen naar het Beloofde Land. (Leviticus 23:5) Het woord ‘Pesach’ betekent ‘overslaan’.

Opdat de Farao nu eindelijk het hebreeuwse volk zou laten gaan zond God een doodsengel, die alle eerstgeborenen van Egypte doodde. God besloot, dat er voor elk huis dat het bloed van het offerlam aan de deurpost had aangebracht, redding zou zijn. God zou dit huis ‘pesach’, ‘overslaan’, en de eerstgeborene niet doden. (Exodus 12:13) Zowel het hebreeuwse volk als de vreemdeling (heiden) die het bloed had aangebracht, werd gespaard voor het oordeel van God. Dit is een volmaakt beeld van het vergoten bloed van de Messias voor ons. Jezus/Yeshua, het volmaakte lam van God stierf om de zonden van de wereld weg te nemen. (Johannes 1:29) “Hem heeft God voorgesteld als zoenmiddel… daar Hij de zonden die tevoren onder de verdraagzaamheid Gods gepleegd waren, had laten geworden (in het Engels: had overgeslagen). (Romeinen 3:25) Drie dagen later leidde Mozes de kinderen van Israël en de vreemdelingen die zich bij hen hadden gevoegd door de Rode Zee.

Seder
Het feest ter herinnering aan deze wonderlijke uitredding begint op de Sederavonden (de Paasdienst en de maaltijd). Ook Jezus vierde deze Sederavonden met zijn discipelen. Bij het overgrote deel van de Kerk staat deze maaltijd bekend als Het Laatste Avondmaal, maar het is afkomstig uit deze Sederavonden. Men kan niet ten volle beseffen wat er plaatsvond, als men geen kennis heeft van de Pesach Seder waar Jezus/Yeshua aan deelnam.

We moeten beseffen dat de elementen die verwijzen naar het bloed en het lichaam van de Messias, niet werden ingesteld bij Het Laatste Avondmaal, maar reeds duizend jaar vóór Calvarie. Een van de belangrijkste elementen van de Seder is het drinken van de vier bekers wijn, die de vier beloften die God aan Mozes gaf in Exodus 6:6-7 benadrukken. Men noemt deze beloften de ‘Ik zal’ beloften. Jammer genoeg wordt er in het Nieuwe Testament alleen melding gemaakt van de eerste en de derde beker. (Lukas 22:17-20)

De derde beker wordt de beker der verlossing genoemd en die verwijst naar het feit, dat de Israëlieten ‘verlost en teruggekocht’ werden uit de Egyptische slavernij. Wat een verbazingwekkende vervulling hiervan vond er plaats, toen Jezus/Yeshua de beker der verlossing nam en zei: “Dit is het bloed van mijn verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden”. (Matt. 26:28) Vanaf die tijd konden de discipelen niet alleen de bevrijding uit Egypte vieren, maar ook de geestelijke bevrijding door het geloof in de Messias van God.

Toen God Zijn geestelijke kalender instelde verklaarde Hij dat het Pesach “als een altoosdurende inzetting” gevierd zou worden “in al uw geslachten”. (Exodus 12:14, Exodus 24, Exodus 42 en Exodus 13:10) Voor de bijwoners van Israël, de vreemdelingen die zich bij hen en de God van Abraham, Isaak en Jakob hadden gevoegd (de bekeerlingen uit de heidenen) en die ook het Overslaan (Pesach) van de Heer wilden vieren, golden dezelfde instructies als voor de Israëlieten. (Exodus 12:49; Efeziers 2:19)

Pesach wijst op het bruiloftsmaal van het Lam. (Openbaring 19:9) Jezus/Yeshua zei: “Ik heb vurig begeerd dit Pesach met u te eten, eer Ik lijd. Want Ik zeg u, dat Ik het voorzeker niet meer eten zal, voordat het vervuld is in het Koninkrijk Gods.” (Lukas 22:15-16) Er ligt een enorme Messiaanse symboliek in de Seder en ik raad elke gelovige aan om er aan deel te nemen.

Feest van de ongezuurde broden
Het feest van de ongezuurde broden (Matsot) begint op de 15de Niesan. Het maakt deel uit van het Pesach en duurt zeven dagen. (Leviticus 23:6-8) Dan staat men vooral stil bij de haastige uittocht, waardoor de Israëlieten geen tijd hadden om het brood te laten rijzen. Het brood dat zij aten op hun tocht naar de ontmoeting met God in de woestijn was dus ongezuurd brood. Het hebreeuwse woord voor zuurdeeg is ‘chametz’, wat ‘verval, zuur en corruptie’ betekent.
Bij het vieren van dit feest diende men elk spoortje van zuurdeeg uit het huis te verwijderen en mocht er alleen ongezuurd brood gegeten worden. In de bijbel staat zuurdeeg voor zonde, dus moet in deze tijd alle zonde uit het huis verwijderd worden. Dit brood, matsot genaamd, is heel symbolisch, het ziet er plat uit met putjes erin. In de Schrift staat dat de Messias werd doorboord en verbrijzeld en dat wij door Zijn striemen genezen zijn. (Jesaja 53:5; 1 Petrus 2:24)
Vergeet niet dat Jezus/Yeshua als onderdeel van de Seder maaltijd het brood nam, brak en zei: “Dit is mijn lichaam, doe dit ter mijner gedachtenis”. Paulus onderwees de geestelijke betekenis van Pesach en de gemeente in Korinte vierde dit feest. “Doet het oude zuurdeeg weg, opdat gij een vers deeg moogt zijn; gij zijt immers ongezuurd. Want ook ons Paaslam is geslacht; Christus. Laten wij derhalve feest vieren, niet met oud zuurdeeg en slechtheid en boosheid, maar met het ongezuurde brood van reinheid en waarheid.” (1 Korintiers 5:7-8) De Heer komt terug voor een heilige Kerk zonder vlek of rimpel.

De Eerstelingen
Het Feest van de Eerstelingen (Bikkurim) wordt gevierd in de week van Pesach. (Leviticus 23:9-14) Toen de Israëlieten het Beloofde Land binnengingen, dat overvloeide van melk en honing, moesten zij aan de Heer een gave brengen van de eerste opbrengst van het land. De priester nam, als deel van de tempeldienst, wat van het graan en hief het al wuivende naar de Heer op ten overstaan van het hele volk.
Een van de fundamenten van ons geloof is de opstanding van de Messias. Een afschaduwing van deze gebeurtenis kon men zien in het feest van de eerstelingen. Niet alleen stierf de Messias op Pesach, maar Hij verrees ook uit de dood op de dag der eerstelingen. “En als Ik van de aarde verhoogd ben zal Ik allen tot Mij trekken.” (Johannes 12:32) Aan de apostel Paulus werd het verband geopenbaard tussen de opstanding van de Messias en dit feest. “Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden, als eersteling van hen, die ontslapen zijn.”(1 Korintiers 15:20)

Na de vierde eeuw, toen het Romeinse Rijk zich officieel als ‘Christelijk’ bestempelde en zich afscheidde van zijn joodse wortels, begon men geleidelijk aan een aantal heidense feesten in te lassen. Pesach en het Feest der Eerstelingen werden vanaf nu niet meer gevierd op de door God vastgestelde dagen in de Bijbel.
De Romeinse Kerk probeerde een kader te geven voor de viering van de opstanding, door aan het heidense feest ter ere van Istar, de lentegodin, een Messiaans tintje te geven. (in het Engels is Pasen Easter) Ze noemden het Pasen en het wordt tot op de dag van vandaag gevierd. De bekende symbolen van eieren, konijnen, kippen en snoep zijn misleidingen en een camouflage voor de bijbelse instelling van het feest.

Zou het aannemelijk zijn om het feest van de opstanding van de Heer te vieren op de dag dat die werkelijk plaatsvond, op het Feest der Eerstelingen, en dan vervolgens op die dag te gedenken dat Hij de vervulling van dit ‘type’ en de ‘voorafschaduwing’ van dit feest is? Jezus/Yeshua stond op uit de dood, als eersteling van allen die gestorven zijn; daarom is dit een feest van grote hoop en het herinnert ons eraan dat ook wij, bij Zijn Tweede Komst, opgewekt zullen worden. De vroege gemeente vierde niet alleen de opstanding uit de doden maar ook het Pesach, het Feest der Ongezuurde Broden en het Feest der Eerstelingen. Samen gaven deze feesten een goed beeld van de Messias, die ons verlossing van de zonde zou brengen en de gave van eeuwig leven.

Het Wekenfeest
Het Wekenfeest (Sjawoeot) staat geboekt als een van de meest dramatische feesten. Het werd vijftig dagen na het eerste Pesach in Egypte gevierd, toen de Israëlieten bij de berg Sinaï kwamen en daar de Tora ontvingen (de eerste vijf boeken van Mozes en de mondelinge wet). (Leviticus 23:15-22) Het woord Sjawoeot betekent in het Hebreeuws ‘weken’ en verwijst naar de zeven weken, waarin het hebreeuwse volk zich moest voorbereiden om de Tora te ontvangen. Gedurende deze tijd ontdeden ze zich van immoraliteit en de herinneringen aan de gebondenheid en werden een heilige natie, die gereed was om voor God te verschijnen.

De rabbijnen hebben deze gebeurtenis vergeleken met een huwelijk, en wel tussen God en het hebreeuwse volk. Net zoals een bruid zich gereedmaakt om haar bruidegom te ontmoeten, zo maakte ook het hebreeuwse volk zich gereed om Zijn bijzondere natie te worden en Hij werd hun God. Een heel jaar bleven de Israëlieten bij de berg Sinaï gelegerd. Ze werden daar door God onderwezen hoe ze heilig konden leven, en dat werd neergeschreven in de 613 geboden van de Tora. Deze geboden waren Gods bruidschat voor Zijn volk. Het overgrote deel van de Kerk erkent niet eens het bestaan van deze bruidschat!

Pinksteren
Nu noemt men dit feest Pinksteren (een Grieks woord dat vijftigste betekent), het feest waarop de Heilige Geest in de gelovigen neerdaalde. (Handelingen 2:1-4) Om een volle openbaring van deze gebeurtenis te krijgen zouden we Handelingen 2:1 als volgt moeten lezen: “en toen het Wekenfeest aanbrak kwamen allen in één plaats bijeen”. We moeten er ons van bewust zijn dat toen de gelovigen bij elkaar kwamen om te wachten op de belofte van de Heilige Geest, zij in gehoorzaamheid aan de schriften het feest Sjawoeot en het geven van de Tora gedachten. Zij lazen specifieke, daartoe aangewezen gedeelten uit Exodus en Ezechiël, die verhaalden over de ongelofelijke wonderen en tekenen zoals vuur, rook en bliksemschichten, die er op die dag gezien werden.
We weten dat ditzelfde vuur op hen kwam en dat toen de nieuwtestamentische Gemeente een aanvang nam. Sjawoeot is een van de drie pelgrimsreizen, waarop de Israëlieten verplicht waren om naar Jeruzalem te gaan. Daarom waren er op die dag zoveel mensen uit elke natie in Jeruzalem en drieduizend nieuwe gelovigen in Jezus/Yeshua werden toegevoegd. (Handelingen 2:5, Handelingen 41)

Het feest van Sjawoeot heeft een rijke profetische betekenis. Een daarvan is het offeren van de twee beweegbroden aan de Heer. (Leviticus 23:17) Deze twee beweegbroden werden met zuurdeeg gebakken, een symbool voor de zonde. Zij vertegenwoordigen de Jood en de niet-jood, beiden onvolmaakt samenkomende in ‘de nieuwe mens.’ (Efeziers 2:15) Een ander profetisch teken heeft te maken met het boek Ruth, dat ook op Sjawoeot gelezen wordt.

Door de onwetendheid en de hoogmoed van de mens en de misleiding van satan, werden zowel christenen als Joden beroofd van de werkelijke Messiaanse betekenis en profetieën in de Feesten van de Heer. De bijbelse heilige dagen werden vervangen door tradities van de Romeinse kerk, die hun oorsprong vonden in het heidendom. De Feesten van de Heer werden ‘De Joodse Feestdagen’ en de bijbelse types van Jezus/Yeshua die in de Feesten te vinden zijn, werden genegeerd. Jezus/Yeshua zei: “Ik ben de waarheid”, en de waarheid over Hem is te vinden en te vieren in elk Feest op Gods kalender, de sjabbat inbegrepen.

De Feesten zijn voor een ieder die een medeburger in Gods Koninkrijk is geworden en een lid van Gods gezin. God koos de Joden uit, zalfde een volk, stelde een priesterschap in en gaf een jaarlijks rooster van gebeurtenissen, die als zegen bedoeld waren voor zowel Joden als niet-joden, waar dan ook. Christendom zonder Judaïsme heeft geen wortels. Spreuken 22:28 zegt: “Verleg de aloude grenzen niet, die uw vaderen vaststelden”.

De najaarsfeesten

Er is een groot geestelijk feestmaal dat die gelovigen staat te wachten, die graven in de bijbels Hebreeuwse wortels van hun christelijke geloof. We moeten blijven erkennen dat in Leviticus 23 God Zijn feesttijden (feesten) in overeenstemming met Zijn kalender heeft vastgesteld. Deze Feesten van de Heer zijn bedoeld voor alle gelovigen. Wanneer een volgeling van Jezus/Yeshua, Jood of heiden, zich houdt aan de Feesten, beoefent hij zijn rechten van het burgerschap en volgt hij ook het woord van God. Jezus/Yeshua die het Woord is, is gisteren, heden en tot in eeuwigheid dezelfde. Hij verandert niet; ook het woord van God niet. Het wel of niet vieren van de Feesten is overigens niet een kwestie van behouden zijn.

Maar tradities, gevoelens en angst houden de christenen blind voor de diepe geestelijke betekenis die kan worden gevonden in de feesten van de Heer. Iedere vastgestelde tijd (moadim) en feest van de Heer brengt ons tot een diepere openbaring van het verlossende werk van de Messias, en wijst ons of terug naar iets wat Hij al voor ons heeft gedaan, of naar iets dat Hij voor ons zal doen.

Drie najaarsfeesten
Het volgende is een beknopt overzicht van de drie najaarsfeesten: Jom Teroe’a (de dag van het blazen van de sjofar of het feest van de bazuinen, Leviticus 23: Leviticus 23-25), meer bekend als Rosj Hasjana (hoofd van het jaar), Jom Kippoer (de Verzoendag, Leviticus 23:26-32) en Soekot (het feest van de tenten of het Loofhuttenfeest, Leviticus 23:33-36, Leviticus 39-43). Deze najaarsfeesten vinden plaats op Gods zevende maand, Tisjrie, wat de tijd is van de late regen en waarin openbaring kan worden gevonden over de tweede komst van de Messias.

Het jodendom heeft een verschil in stand gehouden tussen het religieuze en het civiele jaar. Het religieuze jaar van de Joden begint met de maand Niesan en het Paasfeest. Met Tisjrie en Rosj Hasjana begint het civiele jaar.

Rosj Hasjana
Het geluid van de sjofar (ramshoorn) op Jom Teroe’a/Rosj Hasjana kondigt tien heilige dagen aan die eindigen op Jom Kippoer (de Verzoendag). Deze tiendaagse periode staat bekend als de Jamiem Noraiem (dagen van ontzag of verheven heilige dagen). Er zijn veel belangrijke geestelijke waarheden die worden geopenbaard door het vieren van Jom Teroe’a/Rosj Hasjana.

Het meest treffende onderwijsinstrument van dit seizoen is de sjofar (ramshoorn), die met een stoot wordt geblazen in samenkomsten en “teroe’a” wordt genoemd. Het is een roep voor Israël om te ontwaken en terug te keren naar God en tegelijkertijd is het een alarm, bedoeld om de gelovigen wakker te maken. Alle gelovigen zouden in voorbereiding moeten zijn om de Heer te ontmoeten, en de vorm van de sjofar laat ons de juiste houding zien van Gods volk, gebogen.
We moeten de nederige verschijning van de sjofar aannemen, die verbogen of gebogen is in onderwerping aan wat God zegt wat we moeten doen. De enige manier om Gods beste te vinden is om onze wil te buigen onder Zijn wil. Dit feest is een tijd waarin we eerlijk in onze harten kijken, om er zeker van te zijn dat we op één lijn zitten met het plan van de Vader voor ons.

Jom Kippoer
Jom Kippoer (de Verzoendag) is sinds de dagen van Mozes de heiligste dag geweest op de joodse kalender. Deze dag is gericht op de verzoening en vergeving van zonden. Het woord verzoening betekent ‘bedekken, opheffen’. Verzoening is een joods begrip en wordt door het gehele Oude Testament gevonden. Verzoening betekent dat hoewel we de gevolgen van onze zonden moeten dragen, God toch in een manier heeft voorzien waardoor iets of iemand de prijs betaalt voor onze fouten.

Een sleutelwoord wat in het lichaam van de Messias niet wordt begrepen is ‘zonde’. Het Hebreeuwse woord voor zonde is ‘chet’, wat ‘het doel missen’ betekent. Het doel dat gemist wordt is Gods standaard, Gods manier van dingen doen en het goede doen. Iedereen mist het doel. Zonde is niet een christelijk maar een joods begrip, met wortels die ver teruggaan in de Tora (eerste vijf boeken van de bijbel). Onze zonden scheiden ons af van God en zijn er de oorzaak van dat we een hart hebben dat ver van God is, maar God voorzag in een weg voor ons om weer verzoend met Hem te worden, en dat wordt verzoening genoemd.

Er is slechts één manier waarop God in verzoening heeft voorzien en wel door het vergieten van bloed. Zonder het vergieten van bloed is er geen vergeving van zonden (Leviticus 17:11). Door mensen gemaakte godsdienst haat dit, en spreekt niet van het bloed. God gaf ons deze methode met als doel ons de afschuw van zonde te laten zien. Voordat de Tora aan Mozes werd gegeven voor de kinderen van Israël waren er al dierenoffers voor God. In feite werd het eerste offer, de eerste keer dat er bloed werd vergoten, door God zelf gedaan om de zonde van Adam en zijn vrouw te verzoenen (Genesis 3:21). God bedekte de mens met de vellen van dieren, en stelde het bloedoffer voor Zichzelf in. De mens wil zijn zonde bedekken, en zo was het met de eerste man en vrouw toen zij vijgenbladeren aaneenhechtten om zichzelf te bedekken (Genesis 3:7). Dit is een beeld van ‘vijgenboom godsdienst’, die de zonde wil bedekken en nooit naar je hart vraagt.

De zondebok
Toen God op de berg Sinaï aan Mozes de Tora gaf, formaliseerde Hij het systeem van dierenoffers en wilde Hij dat Israël zou zien, dat iedere keer dat ze gezondigd hadden er iets voor moest sterven. Wat de Messias voor ons deed kan gezien en begrepen worden door Jom Kippoer. In de tijd van de tempel was Jom Kippoer geconcentreerd rondom het offer van twee bokken, beschreven in Leviticus 16. De ‘chatat’ (zondebok) moest gedood worden nadat de priester de zonden van de natie had beleden. Over de tweede bok, de ‘azazel’ (zondebok/vluchtbok), moesten ook de zonden van het volk worden beleden. Maar in plaats dat het als een offer werd geslacht, moest deze bok in de woestijn worden vrijgelaten. Door dat te doen, moest het volk Israël tot besef komen dat hun zonden van hen werden afgenomen wanneer ze vertrouwden in Gods manier van verzoening (Leviticus 16; Leviticus 23:26-32). Dit offer moest ieder jaar worden herhaald.

Jezus/Yeshua is onze ‘azazel’, onze ‘zondebok’, die onze zonden droeg en ons in een nieuw verbond met God bracht. Het vergieten van Zijn bloed was geen tijdelijke verzoening die onze zonden zou bedekken; het was een verzoening die onze zonden en hun straf voor eeuwig verwijdert en kwijtscheldt (Romeinen 3:23-25). Dit betekent dat het de inkt op de rekening onzichtbaar maakt die voor onze zonden was opgetekend; en er is geen bewijs dat de zonde daar ooit was. Als gelovigen weten we dat we vergeving van zonden kunnen vragen en ontvangen op ieder moment volgens 1 Johannes 1:9. Maar God heeft Zijn vastgestelde tijd, die speciaal voor Hem is. Jom Kippoer is daarom een tijd om de Messias te verheerlijken en na te denken over zijn priesterlijke bediening in de hemel, en ons te verheugen in wat Hij voor ons heeft gedaan. Daardoor is deze dag een geschikte tijd om af te rekenen met gebieden van zonden in ons leven, die ervoor hebben gezorgd dat er een relatiebreuk is gekomen met God of mensen.

De tien dagen van Ontzag, die beginnen met Jom Teroe’a/Rosj Hasjana en eindigen met Jom Kippoer, openbaren ons ook de toekomst. Sommige theologen geloven dat Jom Teroe’a verwijst naar de hemelse sjofar, die zal worden geblazen met de tweede komst van de Messias. Wanneer de sjofar klinkt zal de Heer ten strijde trekken tegen alle naties die Israël hebben aangevallen. De ontslapenen in de Messias zullen opstaan, de rechtvaardigen die leven zullen Hem in de wolken ontmoeten, en heel de hemel zal zich verheugen (Zacharias 9:14-16; Matteus 24:30-31; 1 Korintiers 15:51-52; 1 Thessalonicenzen. 4:13-18; Openbaring 11:15-19).

Het Loofhuttenfeest
Soekot (Loofhuttenfeest/feest van de tabernakels), ook bekend als het ‘feest van onze vreugde’, is een herinnering aan Gods wonderbaarlijke voorziening aan de Israëlieten, toen zij veertig jaren door de woestijn zwierven en leefden in ‘soekot’ (tenten). Hun kleren en schoenen versleten niet; God voorzag in manna als voedsel voor iedere dag, water om te drinken en bescherming tegen hun vijanden. Het meest opvallende symbool van Soekot is de eenvoudige tent die ‘soeka’ (hut of tabernakel) wordt genoemd. Zeven dagen in het jaar is aan de Israëlieten de opdracht gegeven om te wonen in de soeka, als een herinnering aan hun verlossing uit het land van Egypte (Leviticus 23:41-43).

Jezus/Yeshua is onze Soeka, onze tabernakel: “Het Woord is vleesgeworden en heeft onder ons gewoond" (Johannes 1:14). Het woord ‘gewoond’ betekent ‘getabernakeld’. Wanneer je Jezus/Yeshua in je hart ontvangt, komt Hij in je wonen en wordt je een tabernakel. Wat je met die tabernakel doet beïnvloedt je hele leven en toekomst. De tijdelijke kwaliteit van de ‘soeka’ herinnert ons eraan dat onze aardse lichamen tijdelijk zijn, maar als gelovigen in de Messias hebben we een permanente woonplaats in Hem.

Jezus/Yeshua’s geboorte vond plaats in het late najaar, en wordt volmaakt voorgesteld in het feest van Soekot. Dit is de ideale tijd om te vieren dat God, in de Messias, was geboren om te tabernakelen onder Zijn volk. Dit feest is een tijd van grote vreugde, niet alleen om het verleden te herinneren, maar ook om de Heer te danken voor onze redding, dagelijkse voorziening en omdat Hij ons in Zijn koninkrijk heeft gebracht.

De Bron des heils
In de tijd van de tempel werd in een speciale ceremonie een profetische belofte uitgebeeld tijdens het Loofhuttenfeest, wat ‘vreugde over de plaats van het putten van water’ werd genoemd. Tijdens de viering nam de priester een gouden kan naar de bron van Siloam in Jeruzalem. Nadat hij deze in het water had gedoopt, leidde hij een optocht van lofprijzing terug naar de tempel. Het hoogtepunt van de ceremonie kwam wanneer de priester het water op een dramatische manier op het altaar goot. Dit was gebaseerd op een vers uit Jesaja 12:3: “Dan zult gij met vreugde scheppen uit de bronnen des heils.”

De rabbijnen onderwezen dat deze ceremonie een voorafschaduwing was van de tijd dat God de Heilige Geest zou uitstorten in de dagen van de Messiaanse verlossing. Een verbazingwekkend iets gebeurde tijdens een viering van Soekot in de eerste eeuw in Jeruzalem. Jezus/Yeshua stond op en zei openlijk: “Indien iemand dorst heeft, hij kome tot Mij en drinke! Wie in Mij gelooft, gelijk de schrift zegt, stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien" (Johannes 7:37-38). Het schriftgedeelte waar Hij naar verwees was Jesaja 12:3, terwijl Hij openlijk in de tegenwoordigheid van duizenden mensen verklaarde dat Hij de Messias was, de vervulling van dit schriftgedeelte en de ceremonie.

Het laatste feest
Soekot (Loofhuttenfeest), is het einde van het jaar van het oogstfeest, en het laatste feest wat genoemd wordt in Leviticus 23. Het heeft een speciale profetische nadruk in de Schriften. Alle andere feesten zullen al zijn vervuld wanneer Soekot zijn rechtmatige plaats inneemt in Gods plan. Als een oogstfeest verwijst Soekot naar de grote oogst van zielen die komt vanuit de volkeren in de laatste dagen. In de dagen van de tempel werden er in Jeruzalem zeventig stieren geslacht gedurende de week van Soekot (Numeri 29:13-34). De oude rabbijnen, die geloofden dat er van oorsprong zeventig heidense volken waren, zeiden dat dit de toekomstige verzameling van niet-joodse volkeren vertegenwoordigde, die op een dag deel van Gods Messiaanse koninkrijk zouden uitmaken.
“Allen, die zijn overgebleven van de volken die tegen Jeruzalem zijn opgerukt, zullen van jaar tot jaar heentrekken om zich neer te buigen voor de Koning, de Here der Heerscharen, en het Loofhuttenfeest te vieren" (Zacharias 14:16).

Soekot kan worden gezien als een uitdrukking van het koninkrijk van God dat naar de aarde komt. God zal Zijn voorgenomen inwoning in het midden van Zijn volk voltooien door Jezus/Yeshua, de Messias. Zowel joodse gelovigen als gelovigen uit de heidenen zullen samen Soekot vieren als Eén Nieuwe Mens. Waarom zouden we op het millennium wachten om te vieren? Begin nu!

Bronnen

• Everyman’s Talmud, by Abraham Cohen
• Messianic Jewish Devotional, Lederer Publications
• Christianity: New Religion or Sect of Biblical Judaism?, by Robert and Remy Koch
• Rosh Hashanah and the Messianic Kingdom to Come, by Joseph Good
• Davids tabernakel
• Charisma Magazine

Boekentip

De Feesten van Israël
Auteur: Evert van der Pol
Uitgeverij: Shalom Books, putten
ISBN: 9073895081 / 90-73895-08-1