Gods Hand in mijn leven

De afgelopen jaren

Als kind was ik altijd al een drukte maker.
Ik groeide op in een Christelijk gezin en ik heb een fijne jeugd gehad. Ik leerde God kennen door mijn ouders, door school en door de kerk. Op school hoorde ik nooit echt bij de groep. Ik trok veel op met mensen die ‘er niet bij hoorden’. Ik probeerde er te zijn voor hen, en liefde te geven aan hen die het zo nodig hadden voor mijn gevoel. Toch voelde ik mij daarin eenzaam.

Ik wilde zelf ook geliefd zijn, gewoon een arm om me heen of iemand die van me hield zoals ik was. Mensen om me heen kregen vriendjes maar ik had daar nog geen belang bij. De liefde die ik verlangde, kreeg ik uiteindelijk, door iemand een leugen te vertellen waardoor ik een arm om me heen kreeg. In de jaren die daarop volgden breidde het zich uit. Steeds meer mensen ‘hielden van mij’. Later begreep ik dat het niet uit liefde was maar uit medelijden.

Mijn MBO opleiding volgde ik op een niet-christelijke school. Het verbaasde mij hoe open ik daar over mijn geloof kon praten, zonder als heilig boontje uitgemaakt te worden. Mensen waren geïnteresseerd, dat was ik totaal niet gewend.

Mijn worsteling in mijn ‘anders zijn’
Rond mijn 16e jaar besefte ik dat mijn voorkeur uit ging naar vrouwen. Ik schaamde mij daarvoor, en had het voorzichtig thuis wel eens laten vallen. Maar dat was volgens mijn ouders ´normaal´ op die leeftijd en zou zeker wel weer overgaan. Daar legde ik mij bij neer maar diep van binnen groeide het. Na mijn derde schooljaar van het MBO ging ik stage lopen. Ik werd daar smoorverliefd op een meid. Ondanks dat fijne gevoel, was er aan de andere kant het misselijk makende gevoel dat ik niet zo kon zijn. De Bijbel sprak dit immers tegen. Ik zocht God wel, maar had enorme strijd met mezelf tegenover God.

Er gebeurden die tijd ook veel dingen tegelijk. Mijn geloofsleven nam een belangrijke plaats in, maar ik kon veel dingen niet meer rijmen. Ik bad God dat Hij het zou veranderen, maar er gebeurde niets. Ik zocht naar de antwoorden die ik zo graag wilde horen, maar ik las ze niet in de Bijbel. Hoe kon ik nu als kind van God leven als ik zulke gevoelens had? Was ik zo gemaakt? Wat moest ik nu?

Langzaam werd ik meegenomen met het levensmotto van anderen: “Wees lekker jezelf, zo ben je gemaakt, geniet van het leven”. Op zich beviel me dat wel, maar het was enorm dubbel. Ik begon te roken, want ik was liever lichamelijk misselijk dan geestelijk. Na ongeveer twee jaar begon ik mijn rust terug te vinden. Ik vond niet de antwoorden die ik zocht, maar wel de rust dat ik het bij God mocht leggen. Ik en mijn omgeving begonnen te accepteren dat ik ´zo was’. Ik schaamde me er ook niet meer voor, dit ben ik, Yvon.

Ik kwam in contact met twee christelijke meiden die een relatie zonder praxis hadden. En dát leek mij ook de ideale tussenweg.. Toch had ik ook daar mijn vragen bij, hoe zou ik dat ooit kunnen als ik weer verliefd werd?

ACI als medeverantwoordelijke in mijn geloofsgroei
Ongeveer een jaar later kwam ik terecht op ACI. Ik had in die tijd een weblog over het geloof en daar werd ik door Rosemarie geattendeerd op de site van ACI, welke mij vast en zeker aan zou spreken.

Ik kwam daar terecht en las al snel een verslag over homoseksualiteit. Inmiddels had ik me net redelijk neergelegd bij het feit dat ik zo was. Zo had God mij geschapen, en waarom zou ik niet mogen zijn zoals ik ben, gewoon monogaam, daarin deed ik toch niemand pijn? Dit verslag liet mij iets anders lezen. Er werd in beschreven dat dit niet in overeenstemming was met Gods woord, en werd aan de hand van de Bijbel toegelicht.

Ik had daarom een reactie achter gelaten omdat het pijnlijk was te lezen en het balletje begon te rollen. Ik las meer en raakte met andere mensen in contact. Ik kon er een stuk van mijn geloof delen. Als snel raakte ik bevriend met Eduard, die de site beheert. Ik zag hem in de tijd sterker worden in het geloof, en ik zie nog steeds de vruchten groeien waaraan dit geloof te herkennen is. Daaruit weet ik dat het een man naar Gods hart is, en dank ik God dat ik hem mag kennen, waardoor ik meer leer van de Bijbel en van God. Niet zozeer in kennis, maar in een levende relatie met Onze Vader God.

Op een dag vroeg een lid van ACI mij of ik als kind was gedoopt. Ik vertelde haar dat dit inderdaad het geval was. Toen ze me vroeg waarom, legde ik het uit aan de hand van de formulieren van de gereformeerde leer. In discussie met haar raakte ik in verwarring omdat ik verschillende dingen niet terug kon vinden in de Bijbel, die wel in het doopformulier stonden. Maar ik liet het er bij, de theologen die deze formulieren hadden geschreven zoude het wel weten toch? Tot een tijd later de vraag opnieuw bij mij op kwam, dit keer door iemand anders. Ik zocht verder, las verder, en praatte verder met andere mensen, want ik wilde de waarheid weten. Op momenten dat ik langzaam maar zeker overtuigd raakte van wat er niet klopte, draaide ik er weer in vast. Ik legde het aan de kant, bang voor wat komen zou, en daar had ik geen zin in.

Een eigen plekje gekregen
Ondertussen was ik al een tijdje op zoek, naar een eigen plekje en was ik hier en daar met wat huisjes bezig geweest. Af en toe ging ik een weekje alleen naar centerparks. Heerlijk even niets om je heen, en lekker je eigen plekje. Ik nam verslagen mee van verschillende mensen en legde ze naast de Bijbel, om zo steeds meer te leren van God en de Bijbel. Niet lang daarna (afgelopen voorjaar) vond ik een super leuk huisje. Bijna te mooi om waar te zijn. Maar God gaf de mogelijkheden en dat maakt dat ik er nu met veel plezier woon.

Het is jouw leven geven aan God, heel doelbewust. Het afleggen van een ‘oud leven’. Met de zekerheid dat je met Christus gestorven bent voor de wereld. Maar tegelijkertijd ook met Hem opgestaan bent in een nieuw geestelijk leven door en voor Christus.

Ondanks al deze overtuigingen bleef ik mij, toch nog, afvragen of ik me moest laten dopen op de enige manier die de Bijbel ons leert. (God had geduld met mij).
Ik had immers een christelijke opvoeding gehad, en was met Hem groot geworden. Tot het moment dat mijn oog viel op de geschiedenis van het leven van de Here Jezus hier op aarde. Ook Hij was opgevoed met God in Zijn leven (ondanks dat Hij zelf God was). Dat maakte dat ik al mijn twijfel hierin aan God heb gegeven.

Ik wilde wel maar ik was er niet van overtuigd of God het werkelijk van mij vroeg, want ik was gebonden aan menselijke inzettingen. Ik heb God gebeden en gesmeekt of Hij mijn hart zou vervullen met datgene wat Hij van mij vroeg. Aan Hem wilde ik mijn leven geven, aan Hem alleen. Een aantal dagen later was ik ervan overtuigd. Mijn hart stroomde letterlijk over van de wil om gedoopt te worden. Mijn angst was weg. Toen wist ik het zeker, God vroeg het van mij. Een aantal dagen later heb ik mij laten dopen.