Velen zullen de volgende zin wel kennen "Komt allen tot mij die belast en beladen zijn en ik zal u rust geven", maar het valt me op dat er slechts weinigen zijn die in de praktijk écht op deze uitnodiging in gaan. Hoeveel gelovigen zijn er vandaag de dag niet moe gestreden, hoeveel lopen er niet rond met een last en een zwaarte op hun hart? Hoeveel lopen er niet rond met een zonde die ze maar niet kunnen los schudden hoe hard ze het ook proberen?

Een piloot vloog boven de woestijn en maakte een landing om te tanken. Toen hij even later weer boven bergachtig gebied vloog hoorde hij opeens een krabbelend geluid achter zit. Het klonk alsof er een dier in de romp van het vliegtuig zat. De piloot schrok, want als een dier aan de elektrische bedrading begint te knagen, zouden de problemen niet te overzien zijn! Daarbij was er in dit ruige gebied zo snel geen geschikte landingsplaats voor handen.

De Pilgrim's Progress is een verhaal geschreven door de 17e eeuwse puriteinse prediker John Bunyan. Het verhaal gaat over de reis die een christen aflegt in zijn leven en handelt over het hoofdkarakter "Christian". Maar lees eerst de inleiding van John Bunyan verder op in dit artikel om een beetje te weten uit welke situatie ons hoofdkarakter begint in de film.

Ik ben er achter gekomen dat het van levensbelang is voor een christen om een juiste focus in het leven te hebben. Ik begon hier een hele tijd geleden over te denken toen het me opviel dat als je tijdens het autorijden niet je blik gericht houd op het punt waar je heen wilt, de auto al gauw een verkeerde kant op gaat.

Waar is het nog veilig op deze aarde? Van alle kanten dreigt het gevaar. Zou dat dan nooit eens een keer ophouden! Voordat je er erg in hebt kan het jou ook overkomen. Je hebt een goede relatie en even zit je onbedoeld op de verkeerde golflengte.

Soms begrijp ik niet hoe God mijn leven veranderd wat hij precies veranderd en op welke manier ... ik kan zo enorm veel vragen hebben. "Ben ik wel echt, ben ik wel eerlijk?" Soms is het zo dubbel, mijn eigen ik gaat soms wel heel letterlijk in tegen Gods wil. Soms besef ik me heel goed dat het een innerlijke strijd blijft zolang ik in dit aardse voorbijgaande lichaam aanwezig ben. Het feit dat Galaten schrijft over dat we wanneer we in de Geest zijn begonnen niet in het vlees moeten eindigen, laat mij wel zien dat het dus mogelijk is weer te wandelen in het vlees.

Een tijd geleden schreef ik wel regelmatiger een kleine overdenking. Maar zoals het seizoen eigen is, is het de ene keer een warmer en vruchtbaarder seizoen dan het andere. Soms lijkt er iets voor het oog af te sterven, maar groeit er in het verborgene een nieuw geestelijk leven, wat een tijdje later weer tot bloei komt. Gods schepping is zo mooi, en getuigd soms zo sterk van Zijn werk. Ook in ons, en dat maakt me rustig, Hij heeft werkelijk alles onder controle.