Welkom gast Zoeken | Registreer als gebruiker | Inloggen  
http://www.inchristus.nl
Home  |  Verslagen  |  Artikelen  |  Gastenboek  |  ACI Gids  |  Bijbel  |  FAQ  |  Overige
Meer Overdenkingen
Meest gelezen
Leden online
 38 gasten
Laatste artikelen
Klein maar fijn
Hoe kan het bestaan dat jullie naar je kerken gaan om Mijn woorden te lezen, te bidden, te zingen en deel te nemen aan brood en wijn in Mijn naam zonder werkelijk met Mij gemeenschap te hebben in jullie harten?
-- de Here Jezus --
Overgave en geduld
door Justed Uitgegeven op 24-05-2009 (6082 keer gelezen)
God begint met het proces van overgave door ons van ons hoge paard te stoten, dit is letterlijk zo met Paulus gebeurt. Hij ging zelfverzekerd op weg en reed richting Damascus toen er een verblindend licht uit de hemel kwam. Paulus werd op de grond gegooid en hij beefde. Toen sprak er een stem uit de hemel die zei "Saul, Saul, waarom vervolg je mij?" -- Handelingen 9.
Dit artikel is ook voorgelezen:

Paulus wist dat er iets miste in zijn leven, hij had wel kennis van God maar geen openbaring uit eerste hand. Vandaag de dag zie ik dat ook bij sommige broeders en zusters, door hun opvoeding hebben ze allemaal kennis van God maar geen openbaring door een echte wandel met God. Even een heel simpel voorbeeldje tussendoor, als we kijken naar onze relatie met onze eigen ouders weten we dat onze ouders ons voeding en kleding geven (of gegeven hebben). Dit weten we niet doordat we dit ooit eens in een of ander boekje hebben gelezen, maar doordat we met onze ouders samenwonen en we ook daadwerkelijk eten en kleding krijgen. Dat is het verschil tussen kennis en openbaring, er zijn nog teveel mensen die geen kleding van hun ouders ontvangen (of aangenomen hebben) maar het wel verkondigen omdat ze er enkel over gelezen hebben. Ik hoop dat ik het met dit kleine voorbeeldje heb kunnen verduidelijken.

Maar goed, terug naar Paulus, hij zat op zijn knieën en hoorde deze woorden uit de hemel: "Ik ben Jezus, die jij vervolgt" (Handelingen 9:5). Deze woorden draaiden de wereld van Paulus op z'n kop. De Schrift zegt "En hij, bevende en verbaasd zijnde, zeide: Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal?" (9:6). Paulus' bekering was een groot werk van Gods geest. Paulus werd door de Heilige Geest naar een leven van overgave geleid. Hij vroeg "Heer, wat wilt U dat ik zal doen?" en zijn hart schreeuwde het uit "Jezus, hoe kan ik U dienen? Hoe kan ik U kennen en U behagen? Niets is meer belangrijk, alles wat ik vanuit mijn vlees gedaan heb en doe is waardeloos, U bent mijn alles".

Paulus had geen andere ambitie, geen andere drive dan dit "opdat ik Christus moge winnen" (Filippenzen 3:8). Gemeten naar de succes-standaard van van vandaag de dag was Paulus een complete mislukking. Hij bouwde geen gebouwen, en hij leidde geen grote organisaties zoals vandaag de dag helaas vaak gebeurt. En de methodes die hij hanteerde werden veracht door de andere leiders. In feite beledigde de boodschap die Paulus predikte grote groepen mensen. En hij werd soms zelfs gestenigd vanwege zijn boodschap. Wat zijn onderwerp dan was vroeg u? Het kruis ... (vandaag de dag nog steeds niet populair overigens).

Wanneer we voor God staan op de dag van het oordeel, zullen we niet geoordeeld worden vanwege onze bediening, onze prestaties of het aantal bekeerlingen. Wist u dat er tegenwoordig zelfs sites van zogenaamde christelijke bedieningen zijn met een tellertje erop hoeveel mensen ze al "hebben bekeerd"? Raar is dat toch, sterker nog ik zelf vind het gewoon walgelijk eigenlijk! Laatst ook las ik een onderwerp van iemand met daarin heel stoer de aantallen mensen met wie hij een of ander "zondaars-gebed" gebeden heeft, wat dat dan ook mag zijn ... lekker belangrijk!

Men heeft zich laten besmetten door de prestatiegerichtheid van de hedendaagse maatschappij! Toen ik ergens in een discussie zat kreeg ik ook al van iemand de vraag "Hoeveel mensen heb jij dan wel niet bekeerd", alsof je aan dat aantal kunt afmeten of je mij serieus moet nemen. Ik weet niet hoeveel mensen door God geraakt zijn in mijn nabijheid, en eerlijk gezegd hoef ik dat ook niet te weten ook. Ik wil de Heer winnen, en doen wat ik de Vader zie doen voor de rest heb ik geen bepaalde "target" die ik moet halen. Ik heb het toch niet in de hand wie er hoort en wie niet, God weet het en elk woord van Hem dat over mijn lippen komt zal zijn doel treffen (geen woord keert immers ledig terug). 

Het is allemaal zo anders als de discipelen van Jezus 2000 jaar geleden. Ik denk dat we met z'n allen wat dat betreft echt tot bezinning MOETEN komen, allemaal individueel en niet weer als clubje waar één iemand een grote mond op zet van "we bekeren onszelf" terwijl de rest lijdzaam toe zit en ja en amen roept en denkt dat het daarmee klaar is!

Maar goed, wanneer we op die grote dag voor Gods troon staan zal er slechts één maat van succes zijn ... Was ons hart volledig (100%!) aan God onderworpen en hebben we onze eigen wil en agenda aan de kant gelegd en die van Hem opgepakt? Hebben we onze beker geaccepteerd, en alles verdragen om Christus' wil?

Zijn we bezweken onder de druk van onze omgeving en hebben we de menigte gevolgd, of hebben we enkel en alleen gezocht naar God voor onze richting? Renden we van conferentie naar conferentie op zoek naar een doel voor ons leven, of vonden we onze voldoening in Hem alleen?

Met andere woorden, sommigen zullen er staan en zeggen "Maar ik heb duizenden mensen bekeerd, voor zieken gebeden, grote succesvolle organisaties met uw naam opgezet, zelfs de wereld afgereisd om te vertellen over U". Maar sommigen zullen horen "Wie ben jij toch? Ga toch weg, ik ken je niet!".

Ik heb maar één ambitie, één doel en dat is om te leren om alleen dát uit te delen wat ik van de Vader zélf ontvangen heb, en ja dat is inderdaad heel erg moeilijk. Maar niets van wat ik doe of zeg vanuit mijn vlees heeft waarde, niets! En ja, dan kan het zijn dat het heel lang duurt voordat er weer eens wat gebeurt, maar dat is niet belangrijk, ik ben niet de regiseur van de seizoenen. We dienen geduld te hebben en vertrouwen te hebben in God dat Hij op tijd Zijn woord zal geven. En Hij zál op tijd zijn want God is trouw!

In de Schrift staan een hoop voorbeelden hiervan, denk aan koning Saul die nog niet eens een paar dagen kon wachten op een woord van de Heer, hij verloor hierdoor zelfs zijn zalving! Of denk aan de mannen rondom Gideon die helemaal zenuwachtig werden omdat Gideon geen idee had wat ze moesten doen, hij wachtte op geduldig op een woord van de Heer die op tijd zál verschijnen. Maar de mensen rondom hem wilden direct handelen, er werd zelfs gezegd "We zijn omringd met vijanden, wat als de Heer géén woord geeft", feitelijk is dat dus puur ongeloof!

Vandaag de dag is het niets anders, we hebben nog steeds niet geleerd van onze voorgangers! Lees er over in de Schrift ... leer ervan, het is ons gegeven om die reden.

God heeft duizenden keren Zijn trouw getoond, en nog beven we en zijn we onzeker en gaan we liever bezig met "iets" in plaats van te wachten op de Heer, want dan doen we tenminste nog "iets". Misschien heeft u de volgende uitspraak ook wel eens gehoord: "Het is beter om iets te doen dan om helemaal niets te doen" en misschien bent u wel zo iemand die dat altijd roept?
Sommigen zijn daar dan zo goed in dat het een enorme bediening wordt en die bediening uiteindelijk gewoon een bedrijf wordt. Maar let wel, de kans is dan groot dat dat bedrijf of die bediening uiteindelijk bezit neemt van die persoon waardoor het een gevangenis wordt. Maar hoe het ook zij, het is allemaal vlees, het is allemaal waardeloos, vergankelijk en nutteloos!

Als laatste dan nog een klein, redelijk actueel, voorbeeldje van het wachten op een woord van God in de praktijk. Het gaat over een bepaalde predikant die een van z'n eerste preken moest geven in een gemeente waar hij voorganger van werd. Deze man stond op het podium maar hij had geen woord gehad van de Heer. Nu kon hij doen zoals de meeste predikanten doen; hij kon van internet een preek downloaden en voorlezen (of een preek aan een collega vragen), of hij kon uit zichzelf een leuk verhaal bedenken zodat hij het publiek toch "iets" kon geven (het is toch beter om iets te doen dan niets te doen?), ook al is dat "iets" dan hol en waardeloos.

Maar dat deed hij niet, hij liep naar de microfoon toe en de aanwezigen werden stil. Hij zei iets in de trand van "Sorry lieve mensen, ik heb geen woord van de Heer ontvangen. Ik kan nu een show opvoeren, en jullie opzwepen met mooie woorden maar dat doe ik niet. De dienst is bij deze afgelopen ik ga weg, tot volgende week en Gods zegen!". De predikant schaamde zich natuurlijk dood, hij voelde zich enorm rot omdat hij gefaald had in zijn ogen. Maar juist omdat deze predikant zo eerlijk was, en alleen wou geven wat hij de Vader heeft zien doen, heeft dat het hart van tenminste een van de aanwezigen zodanig geraakt dat deze God in alles is gaan volgen. De predikant in kwestie wist hier niets van af, maar sloeg zichzelf voor z'n kop vanwege zijn ogenschijnlijke mislukking.

De keer er op ontving de predikant wel een woord van de Heer toen hij op het podium stond, en was de dienst 100% gezalfd door Gods geest, en gebeurde er wonderlijke dingen. Maar dit alles was absoluut niet dankzij die predikant, die stond er gebroken, klein en zichzelf als niets achtende, maar met een hoop en een verwachting op God en op God alleen ... hij leunde niet op ervaring, niet op kennis, niet op inzicht, niet op voorbereiding maar enkel en alleen op de Eeuwige ... Hoe anders is het met sommige predikanten in de kerk van vandaag de dag ...

Lieve lezers, de Heer zegt niet voor niets door zijn profeet Zacharias heen "Niet door macht, niet door kracht, maar door Mijn Geest, zo spreekt de Heer". En ja, dat begint steeds meer en meer mijn lijfspreuk te worden, en niet alleen vanwege wat ik gelezen heb maar door openbaring! Ik hoop dat de meeste mensen die dit lezen hierin mijn deelgenoot zijn. Wij hebben niets toe te voegen aan dat wat de Heer wilt geven, we moeten het gewoon doorgeven meer niet. En eigenlijk moeten we maar eens stoppen met dat toevoegen keer op keer of met dat "iets" doen omdat dat beter is dan "niets". En tsja, dan is er misschien wat minder te doen in "christelijk nederland", maar we moeten ook geen entertainment zoeken of maken.

We moeten Gods aangezicht zoeken, Zijn koninkrijk, de rest ...

... inderdaad zal gegeven worden.

Ik hoop dat een ieder die ooit op een dag door geloof de Geest heeft ontvangen, nooit maar dan ook nooit op eigen kracht (je vlees) zal vertrouwen om zo een "dwaze galaat" te worden. Vertrouw en vind je steun enkel en alleen op God .. en nee dat is géén goedkope uitvlucht, het is het beste dat je kunt hebben.


Reacties
Er zijn nog geen reacties geplaatst, als je wilt reageren dan kan dat door het reactieformulier die hier onder staat.
Reageren
Alleen geregistreerde gebruikers kunnen reacties plaatsen.
Klik op Registreren om een account aan te maken, of klik op Inloggen om met je account in te loggen.
(c) 1997 - 2018 Algemeen Christelijke Informatie
Niets van deze website mag worden gekopieerd zonder voorafgaande toestemming van ACI.