Plumb is opgericht door zangeres Tiffany Arbuckle. Ze is geboren in Indianapolis en groeit op in Atlanta. In haar schoolperiode begint ze als achtergrond zangeres. Op basis van haar zangtalenten krijgt Tiffany op 20-jarige leeftijd al verschillende contracten aangeboden. In deze periode ontmoet ze Matt Bronleewe en schrijft samen met hem enkele songteksten. Matt introduceert Tiffany aan zijn vrienden Joe Porter (drummer) en Matt Stanfield (keyboard). Uiteindelijk wordt de band gecomplementeerd met bassist J.J. Plasencio en gitarist Stephen Leiweke.

In 1997 verschijnt het debuutalbum bij het label Silvertone. Dan Haseltine van Jars of clay is de co-producer van het album. Het tweede album "Candycoatedwaterdrops" verschijnt in 1999. Plumb verkoopt met een minimale promotie toch al meer dan 100.000 albums. Ondanks het succes besluit Tiffany in 1999 het contract met haar label te verbreken en denkt erover de band op te heffen. In haar gedachte heeft Tiffany al het besluit genomen om te stoppen. Tot op het moment dat na een optreden een meisje (Breanna) naar haar toekomt en een brief geeft. In de auto op de terugweg opent ze de brief en leest dat het meisje geraakt is door de song "Damaged". Dit nummer gaat over een kind dat in haar jeugd mishandeld is. "Ik kreeg een brok in mijn keel en voelde mijzelf nederig worden toen ik las hoe dat nummer haar leven veranderd had", aldus Tiffany.

Die ene brief heeft ertoe geleid dat Plumb is blijven bestaan. De band krijgt een nieuw contract bij Curb Records en in 2003 komt het album "Beautiful lumps of coal" uit. De nummers op dit album gaan over verandering en hebben ook betrekking op de veranderingen in het leven van Tiffany. Van alleen zijn naar getrouwd zijn, van het ene naar het andere label, van oude vrienden naar de bewustwording dat haar behoefte aan vriendschap zich op een onverwachtse manier ontwikkeld heeft. Tiffany zegt hierover: "De veranderingen zijn allemaal positief, maar verandering betekent ook verlies. Elke vorm van verlies brengt ook verdriet met zich mee. Zelfs toen ik getrouwd was, voelde ik mij vier dagen na de huwelijksreis enigzins depressief. Het was niet dat ik niet meer waanzinnig veel van mijn man hou, maar opeens woon je in hetzelfde huis, poets je op hetzelfde tijdstip je tanden. Het was het loslaten van je oude leven en dat bracht enigzins verdriet met zich mee".